Printen

Een missiologische reflectie over de GKv en de vrouw in het ambt

 

Dr. W. Bredenhof

04-07-17

 

De laatste jaren heb ik verscheidene keren over mijn zorgen betreffende de Gereformeerde Kerken in Nederland geschreven. Af en toe ontving ik feedback van GKv-leden, inclusief ambtsdragers. Sommige reacties waren bemoedigend – in die zin dat de correspondenten mijn zorgen deelden. Andere waren negatief en soms zelfs vijandig.

 

In één geval schreef een GKv-broeder mij om uiting te geven aan zijn verbazing dat ik doctor in de theologie kon zijn en toch niet met de GKv-denkwijze meeging. Zoals hij het zag moest elk intelligent en goed opgeleid persoon wel zien dat de GKv de goede kant op bewoog. In een ander geval suggereerde een broeder dat ik aan de eigenlijke zaken voorbij ging. Bovendien leidde ik de kerken die ik dien met mijn bezorgdheid tot irrelevantie in onze huidige wereld. Als we relevante missionaire kerken willen zijn, zo schreef hij, moeten we open staan voor nieuwe inzichten en ons voorbereiden op het aannemen van nieuwe paradigma's.

 

Dit soort dingen heb ik eerder gehoord, toen ik als predikant in Canada diende. Hetzelfde soort argumenten is gebruikt om de aanvaarding van de theïstische evolutie te promoten. Ons werd gezegd dat intelligente en goed opgeleide mensen niet zonder meer kunnen aanvaarden wat de Bijbel over de schepping leert – bijvoorbeeld dat het heelal in zes gewone dagen werd geschapen en dat de mens als een speciale schepping van God uit het stof van de aarde, op de zesde dag werd geschapen. Ik heb altijd gezegd dat als intelligente en goed opgeleide mensen dat niet willen aanvaarden, zij zich moeten bekeren van hun ongeloof. Maar ons werd voorgehouden dat als we een naar buiten gerichte missionaire kerk willen zijn, dit betekent dat we ons moeten aanpassen aan wat de “wetenschap” ons over de oorsprong vertelt. Niemand zal ons serieus nemen als we creationisten zijn. Daarop heb ik altijd gezegd dat onze roeping níet is om relevant te zijn, maar om trouw aan Gods Woord te zijn. De wereld bepaalt onze agenda niet.

 

Dat ging over de schepping. Maar hoe zit het nu met de vrouw in het ambt? In wat volgt wil ik graag vanuit missionair perspectief reflecteren over het besluit van de Synode Meppel. Wat maakt het voor verschil voor de roeping van de kerk of zij de vrouw in het ambt heeft, of niet?

 

Onze Heiland zond zijn kerk met een Grote Opdracht deze wereld in, om het evangelie aan alle mensen te prediken. Bovendien droeg Hij ons ook op om nieuwe volgelingen te leren over alles wat Hij in zijn Woord heeft bevolen. Missionair bezigzijn betekent niet alleen maar het prediken van het evangelie, maar ook nieuwe bekeerlingen oefenen in het volgen van Gods wil. Dat geldt ook zijn wil t.a.v. de rollen van mannen en vrouwen in de kerk. Als het om zending gaat zijn deze onderwerpen op geen enkele manier te vermijden. Een Gereformeerde benadering van zending begint met het prediken van het evangelie, maar het eindigt daar zeker niet. Als Christus ons in zijn Woord leert dat alleen mannen in de kerkelijke ambten moeten dienen, dan moeten Gereformeerde zendelingen onderwijzen wat Christus daarover in zijn Woord leert.

 

Maar het evangelie zélf wordt nu bedreigd door de richting die de Gereformeerde Kerken in Nederland hebben ingeslagen. Dit komt doordat het gezag van de Schrift zélf onder vuur ligt. Iedereen moet dit begrijpen: wij spreken hier niet over exegetische vragen. In plaats daarvan worden we geconfronteerd met vragen op het meest fundamentele niveau van hermeneutiek. Is de Bijbel het geïnspireerde Woord van God? Is de Bijbel onfeilbaar en een openbaring zonder vergissingen van de Heilige Geest? Zei de Heilige Geest dat alleen mannen in de ambten in de kerk moeten dienen?
We zijn terug bij de meest fundamentele vraag waarmee Adam en Eva in Genesis 3 werden geconfronteerd: “Is het echt zo dat God heeft gezegd …?” Toen ging de vraag over fruit, nu gaat het om de plaats van vrouwen in de kerk: “Heeft God echt gezegd dat alleen mannen als ambtsdragers kunnen dienen?”

 

Als de hoge eerbied voor het gezag van de Schrift verloren is gegaan komt alles op losse schroeven te staan, met inbegrip van het evangelie zelf. Als je eenmaal begint met vragen te stellen of de Geest werkelijk bepaalde dingen in de Schrift heeft gezegd, dan is er niets wat je nog verhindert om te vragen of de Geest wel alles in de Schrift heeft gezegd. Zo is van alle aanstootgevende dingen in de Bijbel, niets aanstootgevender voor de onwedergeboren menselijke natuur dan het kruis en de straffende plaatsvervangende verzoening die daar plaatsvond. Het is nog maar een kwestie van tijd voordat het Bijbelse evangelie van de gekruisigde Christus aan twijfel wordt onderworpen, gecompromitteerd en uiteindelijk zelfs volledig verloren gaat.

 

De historische Gereformeerde visie op de Schrift is dat niets en niemand boven de Schrift staat. Met hun besluit op de Synode Meppel hebben de Gereformeerde Kerken in Nederland dat standpunt verraden. En omdat Christelijke zending en toewijding aan de Grote Opdracht afhangen van een hoge Schriftvisie, komt de tijd dat het nieuwe zicht op de Bijbel de missionaire pogingen van de GKv vruchteloos zal maken.

 

Ons wordt gezegd dat we onze visie op zulke zaken als de vrouw in het ambt moeten veranderen om relevant voor de cultuur te blijven. Maar ik vraag: sinds wanneer is het onze prioriteit geweest om relevant te wezen aan een afvallige en losgeslagen cultuur? De ware kerk is altijd een vreemde geweest en is niet van deze wereld. Augustinus contrasteerde de Stad van God (de kerk) met de Stad van de mens (de wereld). Dit zijn twee verschillende werelden die met elkaar overhoop liggen. Als we die andere wereld willen bereiken, moeten we dat doen op Gods voorwaarden, niet op de voorwaarden van een afvallige cultuur. Als het gaat om zending en evangelisatie, moet trouw onze grootste zorg zijn, niet relevantie.

 

Een collega die als zendeling in Brazilië dient, las een boek van Nancy Pearcey, Total Truth. Op Facebook heeft hij dit excerpt van het boek geplaatst:

 

“Het wordt algemeen aangenomen dat, om te overleven, kerken zich aan hun tijd moeten aanpassen. Maar in werkelijkheid is het tegenovergestelde waar. In elke historische periode zijn de religieuze groeperingen die het snelst groeien die groepen die gelovigen de strijd met de omringende cultuur aangaan. Als algemeen principe geldt dat hoe hoger de spanning tussen een groep en de gangbare maatschappelijke ideeën, des te hoger ligt haar groeipercentage.”

 

Mijn collega merkte op dat het compromis van de GKv over de vrouw in het ambt hen onvermijdelijk zal doen wegzakken naar verval en betekenisloosheid. De geschiedenis bewijst dit. Kerk na kerk, jagend naar relevantie door de Schrift aan de cultuur aan te passen, zijn verworden tot geestloze, zwakke en kinderachtige kerken. kerken die vrijwel niets meer doen aan verspreiding en bevordering van het evangelie. In Noord-Amerika en elders zijn kerken dit pad opgegaan en zij eindigden met zondagse samenkomsten van een paar oude dametjes – en geen missionair werk hoe dan ook. De vrouw in het ambt zal uiteindelijk het einde van missionaire activiteiten betekenen.

 

Het gaat tegen onze intuïtie in om dit te bedenken. De gevallen menselijke natuur denkt dat relevantie de weg tot missionair succes moet zijn. Maar zending is de weg van het kruis en het kruis keert menselijk denken ondersteboven. Het kruis is dwaasheid – niemand zou denken dat God door zoiets aanstootgevends zou redden, en toch is dat wat Hij doet. Sommige zendelingen denken misschien dat God ons succes wil geven door de wereld en haar feministische ideologie ter wille te zijn. Maar de Schriften leren ons Gods zegen te verwachten door trouw aan het Woord te zijn, ondanks dat dat zeer aanstotelijk voor wereld is.

 

Het besluit van de Synode Meppel betreur ik tot diep in mijn ziel. Het doet me enorm verdriet als ik zie dat kerken die eens trouw waren, deze ontrouwe weg opgaan. Eén van de meest trieste dingen is wat het gaat doen met het missionaire getuigenis van de GKv. Het gaat leiden tot een enorme achteruitgang in de verspreiding van het evangelie. En Satan lacht als Gods Woord wordt verdraaid in de naam van 'missionair bezigzijn en relevantie voor de cultuur'…

Als het voor mij al treurnis is, hoe groot moet het verdriet van de Heere Jezus Christus niet zijn om de kerk waaraan Hij zijn Woord voor de wereld toevertrouwde. De kerk die het Woord heeft verraden.
Een tragedie van de hoogste orde.

Wes Bredenhof

 

Dr. W. Bredenhof is predikant van de Free Reformed Church, te Launceston, Tasmanië, Australië.

 

Het artikel in het Engels is te vinden YINKAHDINAY, de internetblog van de predikant, click hier.

Vertaling: R. Sollie-Sleijster

 

To facilitate our English readers also the original English version is presented below.
 


 

A Missiological Reflection on the RCN and Women in Office

 

Over the last few years, I have written several times about my concerns regarding the Reformed Churches in the Netherlands. Occasionally, I’ve received feedback from members of the RCN, including office bearers. Some of the reaction has been encouraging – in the sense that the correspondents shared my concerns. Others have been negative and even sometimes hostile.

 

In one instance, a brother from the RCN wrote to express his surprise that I could be a doctor in theology and not endorse the direction of the RCN. In his way of thinking, any intelligent and educated person would surely see that the RCN was going the right way. In another instance, a brother wrote and suggested that I had neglected the issues. Moreover, with my concerns I was relegating the churches I serve to irrelevance in this contemporary world. If we want to be relevant missionary churches, he wrote, we have to be open to new insights and prepared to enter new paradigms.

 

I have heard these sorts of things before while serving as a pastor in Canada. The same types of arguments have been used to promote the acceptance of theistic evolution. We were told that intelligent and educated people are not going to be able to accept at face value what the Bible teaches about creation – for example, that the universe was created in six ordinary days, and that man was created as a special creation of God from the dust of the earth on day six. I have always said that if intelligent and educated people will not accept that, then they need to repent of their unbelief. We were told that being an outward looking, missionary church means that we need to accommodate what “science” tells us about origins. No one will take us seriously if we just maintain what the Bible says. We will become irrelevant if we are creationists. To that, I have always said that our calling is not to be relevant, but to be faithful to the Word of God. The world does not set our agenda.

 

That was about creation. But what about women in office? In what follows, let me reflect a little bit on Synod Meppel’s decision from a missionary perspective. What difference does it make for the missionary calling of the church to have women in office or not?

 

Our Saviour sent out his church into this world with the Great Commission. He sent the church to preach the gospel to all humanity. Moreover, he also instructed us to teach new disciples about everything that he has commanded in his Word. Mission includes not only preaching the gospel, but also discipling new converts in following God’s will. That includes his will for the roles of men and women in the church. When it comes to mission, there is no way to avoid these issues. A Reformed approach to mission begins with the preaching of the gospel, but it certainly doesn’t end there. If Christ teaches us in his Word that only men are to serve in the offices of the church, then Reformed missionaries must teach what Christ teaches in his Word.

 

However, the gospel itself is threatened by the direction that the Reformed Churches in the Netherlands has taken. This is because the authority of Scripture itself is under attack. Everyone must understand this: we are not dealing with questions of exegesis. Instead, we are confronted with questions at the most basic level of hermeneutics. Is the Bible the inspired Word of God? Is the Bible infallible and