Ontzettend!

D.J. Bolt

07-02-26

We hebben genoten van prachtig winters weer. Prachtige plaatjes van bomen onder een sneeuwlaag, vergezichten in de wijde winterse wereld.

Wat een schone schepping.

En we hebben ook geklaagd, gemopperd en gezeurd. Over geniepige gladheid en kille kou. Kwakkelweer, wanneer komt de lente nou toch eens?

Dan komt (weer) een bericht binnen, over Oekraïne. We laten iets volgen uit een verhaal in het ND.

'Valentina is een tengere vrouw. Ondanks haar 92 jaar oogt ze opvallend vitaal. ‘Niets of niemand krijgt me klein’, zegt ze vastberaden in de piepkleine keuken van haar flat, op de bovenste verdieping van een appartementsgebouw uit het Brezjnev-tijdperk. Toch zijn de leefomstandigheden voor haar en haar medebewoners bijzonder zwaar. Ze draagt meerdere lagen dikke, wollen kleding over elkaar. ‘Er is hier al sinds 9 januari geen verwarming meer’, vertelt ze. Op die dag vuurde Rusland een zoveelste salvo raketten en drones af op de hoofdstad Kyiv. Voor het gebouw betekende dat de genadeslag voor het centrale verwarmingssysteem. ‘Binnen schommelt de temperatuur al drie weken rond de vijf graden.’ Om te overleven heeft Valentina een routine ontwikkeld. ‘Mijn kookfornuis werkt nog. Ik kook water en vul plastic flessen met warm water. Die neem ik mee in bed om me warm te houden’, zegt ze, terwijl ze het met een kort lachje wegwuift. Ze vertelt het gelaten. In haar lange leven heeft ze al veel doorstaan. Toch is de situatie nu uitzonderlijk zwaar. De leidingen, die al weken niet meer functioneren, zijn inmiddels op verschillende plaatsen gebarsten, met overstromingen tot gevolg. Het vrijgekomen water bevroor vrijwel meteen en veranderde de gangen en zelfs de schuil kelder van het appartementsgebouw in verraderlijke ijsvlakken. Ook de elektriciteit in het gebouw is uitgevallen. Niet voor het eerst: Russische strijdkrachten bestoken systematisch de energie infrastructuur in en rond Kyiv, met als doel de stad in duisternis en koude te hullen. Die campagne begon afgelopen oktober en volgt een herkenbare strategie. Moskou zet de winter als wapen in, om de druk op de burgerbevolking te verhogen en het dagelijks leven lam te leggen. ‘Geen elektriciteit, geen licht, en ook geen lift’, zegt Valentina. Daardoor heeft ze haar flat al weken niet meer kunnen verlaten. ‘Al die verdiepingen met de trap op en neer, dat lukt me niet meer.’ Ze zwijgt even en haalt haar schouders op. ‘Maar maak je vooral geen zorgen. Het gaat goed met me. Ik tel de dagen tot de lente.’

Wat zeuren wíj toch! Want denk je het es in. Elke dag maar weer in die kwellende ellende zonder uitzicht op verandering. Integendeel, op elk moment kan er zonder waarschuwing weer gebombardeerd worden, brokstukken van je onderkomen je om de oren vliegen. Zonder een moment van vrede en veiligheid.

Ontzettend!

Wij, Europeanen kijken op (nog) veilige afstand naar een volkenmoord, midden in ons continent. En we laten het gebeuren, al bijna vier lange jaren. Terwijl we het zouden kunnen stoppen met adequate militaire middelen …

Laten we zowel persoonlijk als samen dit blijven doen: de almachtige God smeken om vrede voor het land en volk van Oekraïne. En doen wat onze handen vinden om te doen.