Orde LHBTQIA - 7

D.J. Bolt

30-05-26

In Orde LHBTQIA – 4 gaven we weer wat de doelstellingen en strategie van het Europese lhbtiq+ beleid zijn. Daarin is het kernwoord gelijkheid. Dat is van heel groot belang want 

'Het bereiken van gelijkheid is niet alleen van vitaal belang voor een veerkrachtige democratie en een hechte samenleving, maar ook cruciaal voor het bevorderen van bloeiende en concurrerende economieën in heel Europa.'

Niemand mag zich onttrekken aan de bevordering van gelijkheid:

'Het waarborgen van gelijkheid en non-discriminatie in de EU is een gedeelde verantwoordelijkheid die op elk niveau gezamenlijke inspanningen vergt. EU-instellingen, -agentschappen en lidstaten, inclusief de regionale en lokale autoriteiten daarvan, organen voor gelijke behandeling, sociale partners, bedrijven, het maatschappelijk middenveld en burgers moeten zich blijven inzetten om de doelstellingen van deze hernieuwde strategie te verwezenlijken, en deze versterken.'

Als je niet behoort tot de 'categorie LHBTQIA', ook dán heeft de burger in het Europese streven een belangrijke 'cruciale' taak:

'Medestanders, mensen die zichzelf niet noodzakelijkerwijs identificeren als lhbtiq+, maar die actief opkomen voor lhbtiq+-gelijkheid, spelen hierbij een cruciale rol door lhbtiq+-gelijkheid in hun dagelijks leven uit te dragen, uit te spreken en actief te ondersteunen, en kunnen zo helpen deze gedeelde waarden om te zetten in tastbare verwezenlijkingen.'

Nu kun je misschien de schouders ophalen en denken het zal zo'n vaart niet lopen. 'Brussels Europa' is een ver van mijn bedshow. Maar laten we ons niet vergissen. Inmiddels dringt in allerlei gremia deze gelijkheidsideologie door en wordt het concreet vorm gegeven. Iedereen wordt er bij betrokken.

Als voorbeeld willen we hier aandacht geven aan het Nederlandse ministerie van Financiën dat iedereen kent van o.a. de Belastingdienst waar ieder mee te maken heeft. Het ministerie geeft een kwartaalmagazine uit genaamd WIJ ZIJN FINANCIËN. We troffen daar in het kader van ons onderwerp enkele opmerkelijke interviews aan en willen daarvan het een en andere laten zien.

Proud

Eerst kijken we op de website van de Belastingdienst. Een publicatie uit 31-07-2023 geeft inzicht hoe de 'Europese idealen' worden nagestreefd in deze overheidsdienst[1].

Onder de titel Jezelf kunnen zijn bij de Belastingdienst: 'You are included' vermeldt de site:

'Pride Amsterdam is begonnen. Aankomende dagen staan LHBTIQ+'s (Lesbisch, Homo, Biseksueel, Transgender, Intersekse, Queer en meer) centraal in de hoofdstad. Het overall thema dit jaar is 'You are Included'. Een belangrijk onderwerp voor de Belastingdienst, die zich dagelijks inzet om een inclusieve werkgever te zijn.

Het is de vierde keer dat de LHBTIQ+-netwerken van de Belastingdienst, ministeries van Buitenlandse Zaken, Economische Zaken en Klimaat, Landbouw & Natuur en Voedselkwaliteit, Infrastructuur en Waterstaat, Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Volksgezondheid, Welzijn en Sport en Financiën en NVWA de handen ineen slaan door samen de Dutch Government Pride-boot te hosten tijdens de Canal Parade.'

Canal Parade: Love is Love

''Onze collega's varen daarom ook op zaterdag 5 augustus mee op de Amsterdamse grachten op de Dutch Government Pride-boot met als thema Love is Love'', reageert Mark van Enckevort, voorzitter van LHBTI-netwerk B/Proud van de Belastingdienst en het ministerie van Financiën. ''We zetten ons zo zichtbaar in voor acceptatie van de LHBTIQ+-gemeenschap in Nederland, de wereld en binnen onze Belastingdienst. We willen zo laten zien dat we binnen de overheid werken aan veiligheid van LHBTIQ+-collega's op de werkvloer.''

Gelijke kansen

Wat ooit begon in 2013 met een eigen Belastingdienstboot, is inmiddels uitgegroeid tot het platform binnen de Belastingdienst, Douane, Toeslagen en ministerie van Financiën voor collega’s met een LHBTIQ+-achtergrond. B/Proud werkt op het gebied van inclusiviteit en diversiteit samen met verschillende partijen binnen én buiten de Belastingdienst.

''Wij vinden het belangrijk dat iedereen zich in onze organisatie veilig voelt en zichzelf kan zijn'', vervolgt Mark. ''Vanuit ons netwerk vragen we onder andere aandacht voor het personeelsbeleid en zijn we betrokken bij onboarding programma's. Hiervoor krijgen we volop steun van de directie van de Belastingdienst. Dat de Rijksoverheid gelijke kansen wil voor alle LHBTIQ+ medewerkers blijkt ook uit het feit dat de Verklaring van Amsterdam (zie kader) dit jaar is ondertekend, ik ben daar heel trots op."

Verklaring van Amsterdam

Eerder dit jaar tekende de Rijksoverheid als eerste landelijke overheidswerkgever de Verklaring van Amsterdam. ''Dit is een intentieverklaring voor een veilige en comfortabele werkplek met gelijke kansen voor LHBTIQ+ medewerkers. De Verklaring van Amsterdam is in 2011 opgesteld door Workplace Pride, een stichting die zich sterk maakt voor de emancipatie en inclusie van LHBTIQ+ op de werkvloer.'

Het is duidelijk: de overheid is zeer actief op dit gebied en doet er alles aan om mensen die als LHBTIQ+ geïdentificeerd kunnen worden gelijk te behandelen en veiligheid te bieden in de werkomgeving. En daar is niets mis mee natuurlijk.

Maar zit er niet een adder onder het gras? Want de onvermijdelijke vraag is: betekent dat streven naar gelijkheid en veiligheid óók aanvaarding van elke levenswijze die te typeren is als LHBTIQ+?

Daarvoor kunnen we iets van leren van een interview in genoemd magazine. We focussen daarbij op wat men beoogd op de werkvloer.

Verschil mag moet er wezen

Onder deze titel biedt het blad een interview met twee belastingdienst-medewerkers die nauw betrokken waren bij de start van Proud in 2013, (zie boven).

We letten op wat men beoogt op de werkvloer.

Het probleem dat de geïnterviewden signaleren is

'Mensen willen zichzelf kunnen zijn, maar veel mensen, écht veel, kunnen dat niet. Ze moeten zich aanpassen aan een systeem waarin vooral witte mannen van middelbare leeftijd goed gedijen. Die hebben een bepaalde norm neergezet in de maatschappij waar zij zichzelf heel erg fijn bij voelen maar het overgrote deel van de mensen eigenlijk niet.'

Hoe zou je dat volgens hen moeten oplossen? Het concrete idee is

'Het gaat erom dat je lekker functioneert op je werk. Maar om dàt te kunnen, wil en moet je jezelf kunnen zijn, en dus ook die thuisbasis kunnen meenemen naar je werk. Het is daarom helemaal niet verkeerd als we van elkaar willen weten hoe dat thuis eruitziet. Netwerken als Vier de verschillen en Proud vragen aandacht voor dat 'anders' zijn. Ik ben ervan overtuigd dat, op het moment dat je het verschil met dat wat we 'de norm' noemen in het licht zet, iedereen inziet dat dat verschil kwaliteit in zich heeft. Het gaat niet om dat rug­zakje, maar om de trolley aan kennis en ervaring die iemand heeft'

Maar het gaat niet vanzelf, zo constateren de mannen:

'In het begin was er van alle kan­ten weerstand. De omslag kwam toen in 2015 de Douane voor het eerst in uniform deelnam aan de Doden­herdenking bij het Homomonument in Amsterdam. Daar lieten we zien dat Proud meer is dan het frame van een stel halfnaakte kerels op een boot die alleen maar feestvieren. Netwerken als de onze zie ik als bruggenbouwers.'

De mannen horen nog weleens dat mensen het 'gedoe' over inclusie en diversiteit te snel vinden gaan. Maar tja,

'Niet iedereen kan dat even gemakkelijk bijbenen. Maar we moeten ons niet gedwongen voelen om te doseren. Want dan stoppen we onszelf weer terug in de kast.'

We laten het bij deze citaten, maar stellen wel nog wat vragen. Als men zo nadrukkelijk de levenswijze én thuissituatie wil introduceren op de werkvloer is er dan ook ruimte voor christen-medewerkers die 'Gods goede orde'[2] belijden en beleven? Die mogen zeggen dat alles wat daar tegenin gaat zonde is en uiteindelijk ook verwoestend voor de menselijke samenleving? Kan dat gerespecteerd worden zonder 'haat', 'discriminatie' en 'achterstelling'? Zijn ook deze christelijke collega's 'included'? Of behoren ze eigenlijk tot de categorie  'witte mannen van middelbare leeftijd met hun bepaalde norm' die het veld zouden moeten ruimen?

Huwelijk

Het magazine geeft ook aandacht aan het huwelijk, weer in de vorm van een interview. Een dame werkzaam op de hoge functies van 'directeur strategie, beleid en internationaal' en 'plaatsvervangend directeur-generaal Douane'. Het artikel is verlucht met prachtige indrukwekkende foto's van haar.

Interessant! Haar werk is natuurlijk uiterst belangrijk en kent vele uitdagingen in de moderne tijd.

Maar het interview gaat voor een groot deel over scheiding van haar moeder. En ook vooral over dat van haar. Want na tien jaar huwelijk besefte ze

'het vrolijke, vurige dat ik als kind had, ben ik een beetje kwijtgeraakt gedurende mijn leven, mede om mezelf in te passen in wat het leven als ambtenaar van je vraagt; ik herinner me nog de tijd dat er kledingvoorschriften waren - gelukkig is de ambtelijke wereld aan het veranderen. Die vurigheid die ik als kind had, ben ik gaan terugpakken.'

Hoe? Ze ontmoette een Engelsman. Ze werd spontaan verliefd op hem. Maar hij vertrok na enkele maanden weer naar Australië waar hij woonde. Ze reisde hem echter achterna en liet haar drie kinderen achter bij hun vader.
In Australië trouwde ze met de Engelander. Na verloop van tijd kwamen ze samen terug naar Nederland, met de twee kinderen van de nieuwe echtgenoot. Nu hebben ze samen, zo vermeldt het stuk, 'drie kinderen en twee bonuskinderen'.

Ze vertelt enthousiast over de gang van zaken.  Haar 'hart is echt geheeld daar in Australië'. Ze is overtuigd dat hoewel 'mijn omgeving daar anders tegenaan keek',  ze 'de goede keuze heeft gemaakt': 

'Op mijn eigen manier heb ik de scheiding opgelost. Ik ben eruit gekomen als iemand die vervuld is, die geen gat meer in haar hart heeft. Ik ben meer één geheel geworden.'

Tot zover dit interview, prominent op de eerste bladzijden van het magazine.

De redactie van het blad geeft er geen commentaar op. Maar wat is de boodschap eigenlijk van het verhaal? Gaat het hier niet om het eigen 'ik' dat in het middelpunt het leven staat en waaraan alles ondergeschikt is?

En weer de vraag: zouden christenen werkend onder de leiding van deze directrice mogen zeggen dat zij volstrekt 'anders aankijken' tegen haar oplossing? Bijvoorbeeld ook mogen vragen: waar is de vader van de drie kinderen …? 

Het wordt er niet gemakkelijker op in onze samenleving!