Aardevaart
D.J. Bolt
16-05-26
We hebben net hemelvaart gevierd. De reis van Gods Zoon van de aarde naar de hemel. We zongen
De dag van onze Vorst brak aan.
Zie Gods gezalfde Koning
Gaat tot zijn hemelwoning![1]
Lukas vermeldt dit heilsfeit het meest uitgebreid (Luk. 24:50-53):
'Hij leidde hen naar buiten tot bij Bethanië. En Hij hief Zijn handen op en zegende hen. En het geschiedde, terwijl Hij hen zegende, dat Hij Zich van hen verwijderde. En Hij werd opgenomen in de hemel.
En zij aanbaden Hem en keerden terug naar Jeruzalem met grote blijdschap.
En zij waren voortdurend in de tempel, terwijl ze God loofden en dankten.
Amen.'
Opmerkelijk, na het gebeuren waren ze héél blij! Je zou verwachten dat het vertrek van Jezus naar die onzichtbare hoge hemel toch verdriet zou geven? Een gevoel van achtergelaten worden? Dat is immers onze ervaring als een innig geliefde voor onbepaalde tijd vertrekt?
En hoe fijn zou het zijn geweest als we Jezus ook nu nog 'in levende lijve' zouden kunnen ontmoeten. Hem confronteren met onze vragen en problemen. Persoonlijk advies en goedkeuring konden vragen over allerlei zaken die op de synodetafel liggen bijvoorbeeld. Misschien Hem even aan Zijn jasje te kunnen trekken om net als die bloedvloeiende vrouw Zijn hulp te vragen.
Niets meer van dit alles dus.
Waarom zijn Zijn discipelen dan zo blij? Het is hierom.
De discipelen kijken bij wijze van spreken verder dan hun 'aardse neus lang is'. Zij zien met ogen van geloof hun Heiland opstijgen om plaats te nemen naast Zijn Vader op de hemelse troon. Zijn invloedssfeer wordt als het ware van het stukje Midden-Oosten door zijn opgang naar de hoge uitgebreid tot over de hele planeet aarde. Jezus Christus gaat alles naar zijn hand zetten en over alle mensen en machten regeren. De duivel wordt onttroond en uit de hemel gegooid (Openb. 12:7v)! Én we mogen belijden: ´naar Zijn menselijke natuur is Hij niet meer op aarde, maar naar zijn godheid, majesteit, genade en Geest verlaat Hij ons nooit meer!' (HC Z18/A47b)
Alle reden dus toen én ook nu feest te vieren!
Maar er moet nog iets meer bedacht worden. Want als we om ons heen kijken is het 'kommer en kwel'. Zie bijvoorbeeld het artikel van Open Doors dat we in deze editie overnemen. Christenen die om extreme gewelddadige onderdrukking een groot deel van het Midden-Oosten verlaten. 't Is haast niet meer te harden daar!
Dat heeft z'n oorzaak. We vinden die in datzelfde gedeelte van de Openbaring 12, vers 12b:
'Wee hun die de aarde en de zee bewonen, want de duivel is naar beneden gekomen, naar u toe, in grote woede, omdat hij weet dat hij nog maar weinig tijd heeft.'
Inderdaad ervaren miljoenen christenen over de hele wereld dat. Op verschillende wijzen: doordat ze geweld en onderdrukking ondervinden of door geniepige list en verleiding. De satan wil en zal het werk van onze Hemelkoning aantasten, bederven, zo veel mogelijk mensen meesleuren in zijn eeuwige val.
Maar gelukkig dat is niet het laatste woord! Want na de hemelvaart komt er ook een 'aardevaart'. Immers Jezus Christus
'Die van u opgenomen is naar de hemel, zal op dezelfde wijze terugkomen als u Hem naar de hemel hebt zien gaan!', Hand. 1:11b.
Christus ging heen en keert terug! Dat is het geweldige vooruitzicht dat wij hebben! We zullen met Hem wandelen op de nieuwe aarde waarop satan noch zijn soortgenoten meer zijn te bekennen. Dan leven we zonder zonde in volmaaktheid voor de Drieenige God. Daar verlangen we naar!
Daar bidden we vurig om!
Dat zàl gebeuren!
Want
Wie kan zijn hoog en heilig recht
Ter wereld ooit verbreken!
Wie zal Hem tegenspreken,
Die voor Zijn kerk het pleit beslecht
En haar na strijd en kruis
Voert in het vaderhuis![2]
[1] Naar gezang 24:1 in het Gereformeerde Kerkboek, naar de berijming van Pieter Dinus Kuiper (1900-1966).
[2] Naar gezang 24:4 in het Gereformeerde Kerkboek, naar de berijming van Pieter Dinus Kuiper (1900-1966)